Het doel van dit verslag is om de wetgever (het Parlement) te adviseren over fouten, leemtes of vertragingen in de huidige wetgeving en oplossingen aan te reiken.
De samenvatting is opgedeeld in drie grote blokken, zoals
gepresenteerd in het verslag: de grote hervorming van de strafprocedure (Deel
A), de nieuwe specifieke voorstellen voor 2025 (Deel B) en de herhaling van
eerdere belangrijke voorstellen (Deel C).
Bij mijn posts deel ik geregeld rechtspraak van onder meer het Hof van Cassatie, het EHRM, het Hof van Justitie en de Raad van State. Daarnaast verspreid ik ook juridische artikels en duidingsstukken die relevant zijn voor de praktijk of het bredere debat. In de praktijk betekent dat vaak: snel een kernsamenvatting maken (wat is de vraag, wat beslist het hof/auteur, wat is de mogelijke impact), zodat professionals en geïnteresseerden niet eerst tientallen pagina’s moeten doorploegen om te weten of het de moeite is om verder te lezen. Die snelheid is niet gratuit: in een digitale nieuwsstroom is informatie al snel “oud nieuws”, terwijl het maatschappelijk en juridisch belang net ligt in een tijdige verspreiding.
AI is daarbij een hulpmiddel, geen eindpunt. Het kan helpen om grote teksten te structureren, hoofdpunten te detecteren en een eerste begrijpelijke samenvatting te formuleren. Ik probeer die samenvattingen bovendien in de mate van het mogelijke te vereenvoudigen naar heldere, begrijpelijke taal, zonder de kern geweld aan te doen—zeker wanneer het gaat om complexe motiveringen of technische procespunten. Maar ik pretendeer niet dat een socialemediapost—met of zonder AI—de plaats kan innemen van de authentieke tekst, de context van het dossier, of een juridisch onderbouwde interpretatie. Daarom vermeld ik consequent de bron, zodat iedereen de originele uitspraak of het originele artikel kan nalezen en controleren.
Net daar ligt ook de kern van de verantwoordelijkheidsvraag. Een samenvatting is per definitie een selectie: ze verkort, vereenvoudigt en laat nuances weg. Dat geldt voor menselijke samenvattingen evenzeer als voor AI-ondersteunde teksten. Wie een beslissing of artikel professioneel of inhoudelijk wil gebruiken (voor advies, pleidooi, beleid, onderzoek, publicatie of eigen standpunt), moet altijd terug naar de primaire bron: de volledige uitspraak of tekst, de overwegingen/argumentatie, de draagwijdte, eventuele afzonderlijke opinies, en de relevante context. De verantwoordelijkheid om iets als “correct” of “toepasbaar” te beschouwen, kan dus niet rusten op een korte post, maar op de lezer/gebruiker die de bron controleert.
Ik besteed daarbij ook aandacht aan privacy en proportionaliteit. Waar berichten of documenten privacygevoelige gegevens bevatten, anonimiseer ik die of verwijder ik wat nodig is, zodat personen niet (rechtstreeks of onrechtstreeks) kunnen worden geïdentificeerd. Die zorgvuldigheid is essentieel: het doel is informeren over rechtspraak en juridische inzichten, niet het blootstellen van betrokkenen.
Soms komt er kritiek op het gebruik van AI, alsof dat automatisch onzorgvuldigheid zou betekenen. Ik begrijp die bezorgdheid: AI kan fouten maken, kan te stellig formuleren of nuance missen. Daarom kies ik voor transparantie (bronvermelding), voor bescheidenheid in claims (geen “definitieve” conclusies in een korte post), voor privacybescherming waar nodig, en voor het doel dat voor mij centraal staat: snelle signaalfunctie en toegankelijkheid. Wie vervolgens dieper wil gaan, kan dat meteen doen via de bron die ik deel.
Kort gezegd: ik gebruik AI om rechtspraak én juridische artikels sneller te ontsluiten en begrijpelijker te maken, niet om autoriteit te claimen boven de originele teksten. Mijn posts zijn bedoeld als wegwijzer en startpunt; de finale toetsing en het correcte gebruik van de informatie blijft—zoals het hoort in een rechtsstaat—bij de gebruiker die de authentieke bron raadpleegt.
Uitspraak vrederechter Neufchateau
Meneer P1 (de consument) heeft gewonnen. De rechter heeft geoordeeld dat de bank (S.A. B.) hem al het geld moet terugbetalen dat hij jarenlang heeft betaald voor een lening voor zonnepanelen die nooit zijn geplaatst.
Hieronder wordt stap voor stap uitgelegd wat er is gebeurd en waarom de rechter dit besloot.
Meneer P1 vond het onrechtvaardig dat hij moest betalen voor iets dat hij nooit had gekregen. Hij eiste dat de bank hem al zijn geld teruggaf.
De bank (S.A. B.) was het daar niet mee eens. Zij stelden:
De Vrederechter in Neufchâteau stelde Meneer P1 in het gelijk op basis van Artikel 19 van de wet op het consumentenkrediet.
Dit artikel beschermt burgers. De regel is simpel: Als een lening specifiek bedoeld is voor een bepaald product (zoals zonnepanelen), en dat product wordt niet geleverd, dan hoeft u de lening (nog) niet terug te betalen.
De rechter oordeelde als volgt:
De rechter heeft de volgende maatregelen opgelegd:
Omdat de lening specifiek diende voor zonnepanelen en deze nooit zijn geplaatst, oordeelde de rechter dat de consument niet hoefde te betalen voor de lening. De bank moet al het geld dat de consument al had betaald, terugstorten.
Commissie Justitie 4 februari 2026
Op basis van de bronnen geeft de minister van Justitie een gedetailleerde uiteenzetting over de problematiek van de overbevolking in de gevangenissen. Dit wordt erkend als een grote uitdaging die al decennia aansleept en zwaar weegt op zowel de veiligheid van het personeel als de menswaardigheid van de detentie.
Hieronder volgt een gedetailleerd overzicht van wat er precies gezegd wordt:
Inleiding
Deze zaak betreft een
principieel geschil over de vraag of een advocaat tegelijkertijd actief mag
zijn als gastvrouw in een restaurant. De kern van de zaak draait om de onverenigbaarheid tussen
het beroep van advocaat en het drijven van handel, zoals vastgelegd in artikel
437 van het Gerechtelijk Wetboek.
Bron- advies Raad van State - document op 7 februari 2026 nog niet publiek beschikbaar, wel via Linkedin Prof. M. Maus
Dit advies is zeer kritisch over de juridische kwaliteit en de haalbaarheid van de voorgestelde fiscale hervormingen.
De regering wil, in het kader van een meerjarig begrotingsakkoord, de btw-tarieven "moderniseren" en harmoniseren. Dit houdt concreet een aantal tariefwijzigingen in die vanaf 1 maart 2026 zouden moeten ingaan:
Op 5 februari 2026 heeft het hof van beroep in Gent een belangrijke beslissing genomen in de rechtszaak die bekendstaat als ‘Samba – Kriva Rochem’. Hieronder leg ik u uit wat er precies is gebeurd en wat dit betekent voor de zaak.
Op 5 januari 2026 vond er een zitting plaats bij de rechtbank in Brugge. Normaal gesproken krijgen alle partijen (de advocaten, de beklaagden en de procureur) de kans om hun verhaal te doen en bewijzen op tafel te leggen. In deze zaak gebeurde echter iets ongebruikelijks: de rechtbank sloot de debatten onmiddellijk na de opening van de zitting.
Dit wetsontwerp bevat een groot aantal wijzigingen die uiteenlopende aspecten van de Belgische rechtsgang en de werking van Justitie beïnvloeden. Gezien het belang volgt hier een grondige analyse per artikel en per thema op basis van de bronnen.
Dit vonnis van de Ondernemingsrechtbank Antwerpen van 29 januari 2026 behandelt een complex geschil over schade die is ontstaan tijdens verbouwingswerken aan een herbestemde kazerne. De zaak verduidelijkt hoe de aansprakelijkheid verdeeld wordt tussen de bouwheer, de aannemers, de ingenieur en hun verzekeraars wanneer er iets misgaat bij funderingswerken.
In deze zaak leed een mede-eigenaar (Eigenaar B) schade door de werken die een andere mede-eigenaar (Vastgoed A) liet uitvoeren. De rechtbank hanteert hier het principe van foutloze burenhinder.
Dank aan Unia die dit op haar website plaatste: https://www.unia.be/nl/wetgeving-en-rechtspraak/rechtspraak/arbeidshof-luik-afdeling-luik-27-januari-2026
Het geschil betreft mevrouw (hierna "de werkneemster"), die sinds 2016 werkzaam is als administratief medewerkster bij de Gemeente Ans.